از طلوع شمس در دلم

  شبینه بود که گفتی، تنم بسان درخت

  عشقبازی را در دشت، دوست تر می دارد    

  کنار آب و علف، کنار ماه.

  و من که مرغ خسته ی شب بودم

  افسون آن صدا شدم

  صبا شدم و سرودم از عشق

  از طلوع شمس در دلم.

  به دشت که رسیدیم

  ماه از کنار ابر