سر را تا کمر

نهان می کنم در دریا

دستم به کف پاهایش می رسد

و به موج خنده اش بر لب ها.

حالا او آن بالا کنار دست خدا 

ایستاده است به تماشای من

فریاد می زند

او پشت دریا مانده است.

می بینید!

چگونه چون ماهی بال می زنم

در آسمان شما.

                                                              به یاد پروانه فروهر

ای کاش مادرم ابر بود

تا دشنه ی دشمن چنین

سینه و گلوگاهش را نمی شکافت

و همچنان می بارید مدام

بر خاک خشک ما.

 

یاران!

شانه به ابر دهید، سرمه

و پیراهن سرخ پروانه را

تا ابر، تا هر تکه ابر که می آید

پروانه ای شود، مادری

و بخواند با ما

شعر زلال بیداری.

بهار شيرين نبود، تابستان شيرين نبود، پاييز شيرين نبود                 

شيرين نيست اين زمستان، که سرازير شده است از بالا.              

فرهاد چرا به خواب نمى آيد، تو مى پرسى و چراغ را          

خاموش مى کنى، شیرین می شوی، کنار اين دفتر.