در آسمان شب

ببین! 

چگونه چون حلزون

از برگی به برگی ديگر می خزم

به جست و جوی تو

عشق عشق، پرنده مي نويسم

در آسمان شب.

حالا بخواب، می گويد

تا چون تاک

سايه اندازم بر تو

با هزار و یک برگ

و دو خوشه ی انگور.

پدر

هر شب پنجره را می گشاید

و گوش فرا می دهد

                    به آواز بادها

                         که غریبانه می وزند.

پدر می داند

من نامه های خویش را

        بر باد می نویسم.