اين خط اول شعر است

  حالا که باز کرده اى دريچه را، نگاه کن، اين خط اول شعر است
  اين خط دوم است، دراز افتاده ام کنار زنم، کنار شيشه ى شراب
  اين خط سوم شعر است، باور نمى کنى بشمار، يک، دو، سه .

  در خط چهارم، بی تاب می شوم، زنم مى گويد، نزديک است
  در خط پنجم مى زايد، مى گويم، باز دختر زاييدى، او مى گريد
  تا خط آخر مى گريد، ببين، چگونه شکل دریا گشته است زنم
  و چگونه غرق مى شوم با او، با هفت دختران، در خط هفتم .

   این زن من است

 اين زن من است

 که سر بر شانه ام گذاشته است
 و فکر می کند

 يا خيره گشته است به چيزی که شکل فکر است
 من پستانش را می فشارم

 او هنوز خيره است
 محکمتر می فشارم

 او هنوز خيره است
 بعد با هراس نگاه می کنم

 او هنوز خيره است .


 از خواب که می پرم

 او سر بر شانه ام گذاشته است
 و فکر می کند .