این کیست که ترانه می خواند با ابر:

                        "لالا لالا گل زیره

                        چرا خوابت نمی گیره"

این کیست که فریاد می زند با باد:

                     "خواب های ای خواب... کو کجاست خوابم."

خستگی برده است مرا تا دور بر راهی چو مخمل نرم

تا کنار پادشاه خواب

خواب بی پایان.

در شبی چون هر کجا هر جا شب

کو کجاست او تا که خواند لالایی در کنار بستر سردم.

تنها
بر فرشی از باران
ایستاده ام
تصویر شکسته ام در آب
چون تن مادرم
ایران.

گیسوانت، می نویسم بر باد
تندیس حرف آزادی است
مادرم
بر بام شانه ات.

تنها   
ایستاده ام.