یک باغ  پر سنگ، بی نام

نام ها چون پرستو از سنگ ها پریده اند

زنی کنار سنگ خیره به سنگ چون سنگ

زنی که شکل مرده ی من است

مادر من است

شاید من زیر سنگ خوابیده ام، فکر می کنم.

و فکر می کنم

هراس از سنگ نیست

این قاب

برای پنجاه و هفت سالگی ام باشد

سالی که شاهرگم را قیچی می کند

او آنکه در ماه دست تکان می دهد .

حالا هی نگو

در چهل و هفت سالگی

از سر افتاده ام

می بینم

در ماه کسی هست

که چشم به تاج سرم دارد .

 بوی تن سپیده

گفتم:

بوی تن سپیده می آید .

  گفت:

هر چه پا و سر

هر چه جان دادیم

پیدا نشد ماه و

روشن نشد مهر .

پس

این تار های سپید سرم

نزدیکتر بیا  
نفس گرم مرا احساس کن
می دانی که دیوانه ی توام
می دانم که فراموشم نخواهی کرد .

داری اینجا
آنجا
پشت پلک هایم تاب می خورد
داری
روی اطلسی های خانه ام
روی سبز و سپید و سرخم
روی هزار و یک دفترم تاب می خورد.

از راست
از چپ می گریزم
بیهوده است
راه تنها
به دار می رسد.